باور و اراده ام
این چند وقت خدا باورمان شده است اگرچه پیش از این نیز در باورمان ریشه داشت. این چند وقت او نزدیکتر است زیرا که من می خواهم که او باشد و عجب اراده ای که ریشه خویش را نیز انتخاب می کند. من همواره اختیار را پر رنگ می بینم اگرچه پذیرای جبر وجودی خویش نیز هستم. در برپایی اراده اتفاقات زیادی را تجربه کرده ام که اگر اراده نبود به شکل دیگر با آن مواجهه می شدم و بزرگترین آن این است که در عین حال که در مرداب فرو رفته ام اما حس پرواز دارم.
درباره وبلاگ
منوی اصلی
آرشیو مطالب
پیوندها
امکانات